Jawel jongens en meisjes,

Sinds dit seizoen zijn er weer drie oud leerlingen van popschool de Reus aan diverse muziekopleidingen begonnen. Philip van den Brandeler studeert in Engeland aan The Academy of contempary music,

Jaap van der Kleijn zit op het conservatorium te Amsterdam, and last but not least:

Alex Labrie is begonnen op Berklee, in Boston (U.S.A.) . Alex zal dit seizoen maandelijks een column schrijven over zijn avonturen in de U.S. of A! Kijk hieronder voor het 1e deel.

Alex’s Adventures in the USA

‘Electromagnetic ramifications of the invisible world’ is, nee, niet de naam van een 1950’s Sci-Fi B-film, maar een oefening van mijn eerste gitaar les bij Berklee College of Music. Tenminste, zo noemde mijn nieuwe gitaarleraar het.
De twee korte maanden sinds ik verhuisd ben van Voorschoten naar the United States lijken vliegensvlug te zijn gegaan. Op 26 Augustus kwam ik aan op Logan International Airport, Boston, om mijn gitaar studie te beginnen aan Berklee College of Music (en om met 900 andere studenten het eerste jaar beginnen).  Na een half uur taxi rit door de humide hitte en Boston traffic werd ik afgezet in de wijk ‘Back Bay,’ thuis van m’n nieuwe school. Mijn kamer (vrij groot, met eigen badkamer en een mooi uitzicht op een brick wall) deel ik met twee andere studenten van mijn leeftijd; Tim, een pop/blues zanger/gitarist uit Engeland (waarmee ik nu in een originele popband speel), en Dan een jazz gitarist uit Chicago.
In de vrije tijd tussen de lessen wordt er veel gejamd en gerepeteerd, één zo’n repetitie was iets anders dan gewoonlijk.  Toen ik bij de oefenruimte kwam, zat Brad Whitford (gitarist van Aerosmith) buiten de oefenruimte te wachten. Z’n zoon, kamergenoot van onze drummer, was Tim’s gitaar aan het uitproberen. Na een kort gesprek over wat soort karretje onze bassist gebruikt voor het vervoer van zijn versterker verlieten ze de oefenruimte. Bizar; een paar maanden daarvoor gaf ik nog uitleg aan gitaar studenten hoe je het loopje van ‘Walk This Way’ speelt, nu eet ik in de school cafetaria met één van de zoons van Aerosmith.
Naast het spelen met de pop-rock band, speel ik verder in een jazz sextet en een gitaar duo. Ik heb ook veel jamsessies meegemaakt, de meeste met jazz muzikanten. Een keer was met een van de beste blazers in de school (18 jaar oud, hij heeft al met de meeste grote jazznamen gespeeld, Herbie Hancock etc. ook diverse grote jazz awards ontvangen). Hij speelt te gek, maar de gekte hield daar niet op. Na het langdurig luisteren naar zijn 11 September conspiracy theories en zijn haat voor rock muziek maar passie voor hip hop, gaf hij mij de volgende wijsheid mee:

“If it doesn’t swing….then you’re a faggot!”

Dit zal ik onthouden de volgende keer dat ik ‘Walk This Way’ aan een student moet uitleggen.
Ik moet toegeven dat ‘Electromagnetic ramifications…’ alleen maar een veredelde naam is voor gitaar begeleiding tijdens snelle tempos, (de naam heeft te doen met het feit dat je een akkoord net voor of na de tel speelt, net als een astroïde die een planeet omcirkeld; het akkoord omcirkeld de tel alsof het in het elektromagnetisch veld zit. Don’t worry, dit heb ik niet bedacht). Dit is allemaal een uitvinding van mijn nieuwe gitaar leraar Mark White. Voormalig student en assistent van jazzgitaar legende Joe Pass, Mark is een enthousiaste leraar met een sterk Bostonian accent. Wanneer de les niet over jazz licks of akkoorden gaat verteld hij verhalen over z’n tijd met Joe. Joe’s motto luidde: ‘play the tune.’ Geen onzin, gewoon het nummer spelen, een belangrijk stuk advies in het midden van het leren van Berklee’s muziek theorie. Het is makkelijk om na deze eerste twee maanden mezelf te verliezen in allerlei jazz doctrine, maar dit advies laat ik me niet voorbij gaan. Dat is ook de reden dat ik hier ben. Gewoon het nummer spelen.

Groeten en Yours Truly,

Alex Labrie

Omdat er liefde is bestaat er geen voorbij
in alle eeuwigheid ben jij

Jasper van Loghem

Woorden schieten tekort voor ons verdriet en pijn. Na hem 11 jaar bij ons te hebben gehad, is ons prachtige lieve levendige kind en tweelingbroer Jasper, onze Kanjer, overvallen door een kort verwoestend ziek zijn, het leven ontnomen. We kunnen het niet begrijpen.

“Welteruste” is het laatste wat hij zei.

Jasper van Loghem

* 11 maart 1999 † 29 december 2010

Je mama Annette, papa Rogier, zus Fleur, oma Peggy, tante Sonja en oom Aart-Martin