Alex’s Adventures in the USA Deel 2

Op 25 November viert men Thanksgiving in Amerika. Dit mocht ik dit keer meemaken in de blues stad Chicago. Dit hield in dat ik met de familie van mijn kamergenoot veelheiden kalkoen, aardappel puree, cranberry saus, en yams mocht eten. Na het bewonderen van de stad vanuit America’s tallest skyscraper, the Willis Tower, ben ik met de familie naar een akoestische fingerpick optreden in Buddy Guy’s restaurant geweest. Buddy Guy is een van Chicago’s grootste blues gitaristen. Bekend om zijn showmanship; Buddy speelt vandaag nog een grote rol in de Amerikaanse blues scene. Gitaren van Jeff Beck, Stevie Ray Vaughan en Eric Clapton (om er een paar te noemen) hingen boven de drankjes achter de bar, en een vitrine achter de souvenir balie hield al de Grammy’s en andere awards die Buddy gewonnen had. Vito, de vader van mijn kamergenoot, vertelde hoe Buddy vaak te vinden is bij de bar rond middernacht. Jammer dat we, door de Chicago drank regels, voor 8 uur uit het restaurant moesten zijn. De dag hierna kreeg ik de gelegenheid to freeze my ass off at an American Football game…. but that’s another story.
Een paar weken voor Thanksgiving hield Bobby McFerrin (the ‘Don’t Worry Be Happy’ guy) een Question and Answer sessie in Berklee. Terwijl we om 9 uur s’morgens nog met slaap in de ogen zaten te wachten, liep hij het podium op, haalde de microfoon los van de standaard en ging in het publiek zitten. Zonder zichzelf te introduceren begon hij een baslijn te zingen. Na een rondje 12 bar blues wees hij naar de tweede microfoon op het podium en vroeg of er iemand was die wou mee jammen (hij zei dit zonder te stoppen met zingen). Kort daarna sprong er een zangeres op die over de baslijn begon te soloren. Nadat er nog twee andere zangers hun ronde afmaakte mochten er mensen vragen stellen. Over zijn carrière vertelde hij hoe pas serieus begon te zingen toen hij 27 was, daarvoor speelde hij uitsluitend piano. Nadat hij ontdekte dat piano ‘niet zijn instrument was’ nam hij een paar jaar om zijn solozangact te perfectioneren en een paar jaar later had hij zijn grote hit “Don’t Worry, Be Happy.” Als afsluiter zong hij zijn unieke solo versie van The Beatles’ ‘Blackbird’ (Als voorbeeld: http://www.youtube.com/watch?v=37DHXrFfwrE)
Een week na de ontmoeting met Bobby McFerrin mocht ik mijn eigen soloact uitvoeren. Na een ingestuurde auditie voor de jaarlijkse ‘Blues and Jazz Guitar Night’ mocht ik een solo versie van ‘Round Midnight in ‘The Berklee Performance Center’ spelen. Muzikanten zoals John Scofield en John Mayer hebben hier ooit opgetreden dus het was best spannend. Tijdens de soundcheck, een klein uur voor de show, ontdekte ik dat mijn gitaar veel aan het rondzingen was (dit was mijn eerste optreden met mijn 57 jaar oude Gibson). Het rondzingen was zo luid dat het het moeilijk maakte om het nummer te spelen.  Ik realiseerde dat het rondzingen door de f-gaten kwam (dit komt door het feit dat de f-gaten openingen maken in het hout en dat de gitaar hol van binnen is). Na de soundcheck holde ik naar de dichtstbijzijnde hardware store en kocht wat isolatie schuim. Met een mes snee ik het zo dat ik het in de f-gaten kon proppen en hoopte dat het zou werken. Tijdens de show konden we backstage al de andere optredens zien door dank aan een grote tv die aan de wand hing. Terwijl sommige backstage nerveus door hun nummers aan het spelen waren was er een zigeunerjazzgroep Django Reinhardt nummers aan het jammen. Na Minor Swing was het voor mij showtime…. http://www.youtube.com/watch?v=dHo1R7sDKko.
En ja, het schuim hielp.

Yours Truly,

Alex Labrie
www.alexlabrie.com