Je leert de basis van het opname-proces,  hoe de software werkt, hoe je een mix maakt, hoe effecten werken en hoe je een band kunt opnemen.

De cursus zal onder leiding staan van onze leraar geluidstechniek Peter Groen.

Let op onze nieuwsberichten  voor de nieuwe mogelijkheden vanaf het vierde kwartaal van 2011!

vanaf maandag 20 februari 2012 is het Krokusvakantie.

Onze lessen beginnen weer op maandag 27 februari 2012.

Fijne vakantie toegewenst namens het lerarenteam van popschool Leiden.

op zondag 25 maart geven wij weer onze jaarlijkse leerlingenpresentatie.

Zoals jullie van ons gewend zijn gaan we er weer een feest van maken.

Al onze bands zullen laten horen wat ze het afgelopen jaar hebben geleerd.

We gaan een aantal stukken uit Jezus Christ Superstar spelen.

Verder zal ook zangkoor In de Zingende Nootenboom deelnemen aan onze uitvoering.

De speeltijd wordt van 12.00 tot 18.00.  Verdere details volgen nog.

Komt allen en neem vrienden, familie en belangstellenden mee.

Op jezelf wonen zonder een lieve moeder die ‘s avonds eten voor je maakt is even wennen. In plaats van met m’n familie, woon ik nu met een gestoorde ginger uit Yorkshire, een grote Griek, een bescheiden shredder uit Londen en een afwezige (fysiek en mentaal) producer uit Londen. Je hoort mij echter niet klagen. We kunnen eigenlijk nu wel alles doen wat we willen, hoe we het willen en wanneer we het willen. Als de wet het toelaat tenminste. Etenstijd bestaat niet echt meer, als je honger hebt, maak je gewoon eten klaar, alleen of samen. Als je wil gamen, dan roep je even rond in het huis, en dan is er altijd wel iemand die je kan helpen in die zware tijden. Ook leuk is dat je gewoon muziek kan maken tot diep in de nacht, zonder dat iemand er last van heeft (denk ik). Lekker alle versterkers beneden in de woonkamer zetten en liedjes schrijven.

Dit lijkt me een goede tijd om me even voor te stellen. Ik ben Philip van den Brandeler. Ik speel nu meer dan vier jaar basgitaar en heb een deel daarvan les gehad van Iwan bij Popschool de Reus. Na de middelbare school te hebben afgerond besloot ik een jaar in Engeland aan de Academy of Contemporary Music in Guildford te gaan studeren. Guildford ligt iets ten zuiden van Londen. Je kan er binnen 40 minuten zijn met de trein vanaf London Waterloo. De academy heeft veel goede leraren rondlopen, er staan overal goede versterkers, drumkits, microfoons en computers en ook nog eens een paar goede studio’s. Een heel mooi plekje op aarde als je een muzikant bent dus. De details van alle lessen zal ik achterwege laten. Het komt erop neer dat je met ongeveer twaalf bassisten in een klaslokaal zit, waar een leraar je leuk vertelt over de theorie, verschillende muziekstijlen, technieken, ear training en muziek lezen. In het begin is het even wennen om met je instrument op je schoot in plaats van met pen en papier op je tafeltje in een lokaal te zitten en niet Sophocles maar Stevie Wonder te lezen, maar dat kwam vanzelf wel. Ze leren je ook over de zakelijke muziek wereld. Dit is erg handig als je een beginnende band hebt waarmee je wil doorbreken natuurlijk. Ze garanderen uiteraard niet dat je een rockstar wordt, maar wel wordt er verteld hoe je genoeg geld kan verdienen om als muzikant het leven door te gaan.

Het idee is dat het niet alleen maar om de schoollessen gaat. Wat veel belangrijker is eigenlijk, is om zelf bands te vormen, lekker muziek te maken en om veel contacten en connecties te creëren. Zoals iedereen weet kan je tegenwoordig niet meer succesvol worden zonder de nodige connecties. Zelf zit ik momenteel in twee bands. Een daarvan is een covers band en de ander is een originals band. Voordat ik vertel hoe ik in de eerste belandde, moet jullie weten wat er elke vrijdag gebeurt. Elke vrijdag is er een zogenaamde live performance workshop. Iedereen van alle disciplines heeft voor die week een specifiek lied voorbereid, wat je dan in een willekeurige band mag gaan opvoeren in een theater. Je hebt als het goed is dus nog nooit gespeeld met de mensen waarmee je moet optreden. In ieder geval, een gitarist van 24 jaar oud, was op zoek naar een band om een zogenaamde bandeoke band mee op te richten. Het concept is dat de band de achtergrond muziek is, en dat mensen uit het publiek liedjes van hun keuze mogen zingen. Live karaoke eigenlijk. Tijdens de live performance workshop kwam hij een keer naar me toe en vroeg of ik misschien interesse zou hebben, want hij had me zien spelen en mijn muziekspel beviel hem wel. Altijd leuk om te horen! Een paar weken later werden we benaderd door een zang lerares, die betrokken was bij een project dat bands naar een bar in Nice in Frankrijk stuurt om een week op te treden. Ook worden we bijna elke week gevraagd om bij een production class een paar nummers te spelen, waar de production leerlingen ons zo goed mogelijk moeten laten klinken, door het uitbalanceren van het geluid, afstellen van EQ, effecten enzovoorts. Momenteel zijn we met de band bezig om een zo groot mogelijk repertoire op te bouwen. We zitten nu rond de 80 nummers dacht ik. We worden nu echter een beetje opgehouden door de zangeres, die geen tekst kan (en wil) onthouden. Even kijken wat we daaraan gaan doen…

De tweede band waar ik inzit is een trio genaamd Voodoo Stripe. De gitarist/zanger is tevens mijn huisgenootje Jordan, de gestoorde ginger uit het noorden. Onze sound is een beetje moeilijk te beschrijven, maar het heeft een bluesy, Jimi Hendrix aspect van de gitarist, een beetje latin van de drummer en dan funky soul van mijn kant. Heel ver zijn we nog niet. We hebben nu bijna vier nummers helemaal afgeschreven en zo’n duizend ideeën voor liedjes. Natuurlijk hebben we deze liedjes ook even uitgeprobeerd bij de lokale jam night, want optreden zonder te weten wat het publiek ervan zou kunnen vinden, wat er eventueel fout zou kunnen gaan en wat nog veel beter moet klinken zou onverstandig zijn. Alleen een myspace account is in de wereld waar we nu leven lang niet genoeg, dus er komt nog van alles aan: youtube, facebook, twitter, misschien zelfs tumblr, maar het belangrijkste is onze eigen site natuurlijk. Stay tuned! Maar tot die tijd kan je ons gewoon vinden op: http://www.facebook.com/pages/Voodoo-Stripe/170615779656540

Alex’s Adventures in the USA Deel 4

Toen ik drie weken geleden een gitaarpartij opnam voor een demo van een singer-songwriter (toevallig ook een Nederlander) had ik nooit gedacht dat John Mayer de opname ooit zou beluisteren. Maar voordat John Mayer langs Berklee kwam was er en andere beroemde muzikant die bij ons stopte om het over z’n songwriting te hebben. Ernie Isley, gitarist van de Isley Brothers (R&B/Funk group, schreef onder andere de hits ‘(You Make Me Wanna) Shout,’ ‘Twist and Shout,’ ‘Who’s That Lady’ en de door rapper Biggie Smalls’ gesampelde ‘Between the Sheets’). Naast de verhalen hoe hij het protest nummer ‘Fight the Power’ in de douche schreef (op de dag dat hij met z’n familie voor de eerste keer naar Disney Land zou gaan), had hij ook verhalen over een linkshandige gitarist die tijdens de jaren zestig met de Isley Brothers speelde en woonde. Hij vertelde hoe hij aan deze gitarist z’n eerste witte Fender Stratocaster gaf. Deze gitarist vergezelde zich twee jaar met de Isley Bros, voordat hij naar London zou verhuizen om de wereld aan z’n trio voor te stellen. Hij had het natuurlijk over Jimi Hendrix. Een week na Isley’s clinic was er nonchalant door de school bekend gemaakt dat John Mayer naar Berklee zou komen.

Mayer’s bezoek aan Berklee had twee doelen, een clinic in het theater en zijn persoonlijke bezoek aan de songwriting klassen om z’n opinie over de nummers van studenten te geven. Hierdoor beluisterde hij de demo waarop ik gespeeld had. Hij had een paar ideeën over de tekst maar verder geen commentaar op de rest van het nummer. Het theater was vol voor zijn clinic. Mayer kwam het podium op lopen; lange gast met lang haar met blauw overhemd. Hij introduceerde z’n persoonlijke verandering van z’n methode van nummers schrijven. Zijn nieuwe nummers hebben hierdoor simpeler gitaarpartijen met het idee dat elk nummer alleenstaand op akoestisch gitaar gespeeld kan worden (zonder begeleiding van een band). Dit kwam, volgens hem, doordat hij in een ‘Bob Dylan’ fase zit/zat. Als voorbeeld speelde hij een paar van zijn nieuwe nummers die nog niet op cd opgenomen waren. Per nummer gebruikte hij alleen 4 ‘kampvuur’ akkoorden, het was bijna folk muziek. Hoewel z’n sound iets is aangepast, blijft hij alsnog onmiskenbaar John Mayer. (Link voor een audio opname van de clinic: http://www.youtube.com/watch?v=RqQqERQX25I).

Terwijl ik dit artikel schrijf ben ik net terug van ‘Spring Break’ vakantie in de hoofdstad Washington DC. In het begin van m’n vakantie had ik de gelegenheid om met m’n nieuwe gypsy jazz trio in Boston op straat te spelen. Op de drukke winkel straat Newbury Street vonden we een plekje voor de drogisterij CVS. Nadat een dronken zwerver, die ons een elektrisch scheermes probeerde te verkopen, eindelijk na 15 minuten doorliep, konden we beginnen met spelen. Dit was maar voor een anderhalf uur omdat het al gauw te koud werd. Maar dat maakte niet veel uit, het avond eten was al door tips betaald.

Eenmaal in Washington DC aangekomen voor de tweede helft van m’n vakantie was het tijd om de monumenten en etcetera te bezoeken. Toen ik met een paar vrienden onderweg van de 15 meter hoge Abraham Lincoln naar de White House waren aan het lopen horden we luide sirenen. Kort daarna begon de politie de straat af te zetten. Politie auto’s reden vlug de lege straat op een neer terwijl er een helikopter laag over ons hoofden vloog. 10 minuten later stormde er ruim 20 motor agenten langs, gevolgd door twee zwarte presidentiële auto’s met daarachter auto’s van het SWAT team. President Obama was blijkbaar terug van het boodschappen doen.

Nu terug op Berklee heb ik nog 6 weken les voor het eind van het eerste school jaar. Voordat het zover is zijn er nog veel dingen op de agenda, zoals een clinic van bassist Victor Wooten en een optreden voor De Dutch Society van Harvard; meer hier over in de volgende ‘…Adventures in America.’

Truly yours,

Alex Labrie

www.alexlabrie.com

Kijk dan op de leerlingen pagina.

Privé:
4x 30 min. €74 per maand

Bandprojecten:
4×60 min. per maand
€74 per maand per persoon.

Privé/Bandles Studententarief:
€60 per maand per persoon.
(Alleen voor uitwonende studenten).

Duo/Trioles:
4x 30 min. €50 per maand per persoon.

Popzangkoor:
4x 60 min. 32 per maand per persoon.

De 1e proefles is gratis. Deze vindt altijd plaats voordat er vaste lessen afgesproken gaan worden.
Men betaalt voor de lessen een vast maandbedrag gebaseerd op 4 lessen. De lessen in de schoolvakanties worden gecompenseerd door lesmaanden waarin men 5 lessen heeft.
De schoolvakanties die door ons meegenomen worden zijn de volgende :

Herfstvakantie
Kerstvakantie
Krokusvakantie
Meivakantie

Op korte vakantiedagen als pinksteren en hemelvaart zijn wij open. Uitzondering hierop vormen  koninginnedag en 3 oktober. Gedurende de zomervakantie is geen lesgeld verschuldigd. Voor data: zie ons vakantie rooster.

Is de leraar zelf verhinderd, door (bij voorbeeld) een optreden of door privé omstandigheden, dan krijgt u een inhaalles aangeboden op een in overleg te bepalen tijdstip.
De lestarieven zijn gebaseerd op een totaal van ongeveer 40 lessen in het lesjaar. Het lesseizoen loopt van 16 augustus 2010 tot en met 30 juni 2011. Het nieuwe seizoen begint op maandag 15 augustus 2011.
Voor Juli betaalt u niets en voor augustus betaalt u 2 weken , dit uiteraard als gevolg van de plek waarop de zomervakantie valt. Voor de overige lesmaanden betaalt u een vast bedrag gebaseerd op een gemiddelde van 4 lessen.

Gedragsregels:

• Bent u zelf verhinderd voor een les dan is dit voor eigen rekening
• U krijgt een vaste lestijd en u dient zelf te onthouden wanneer u les heeft.
• Indien u zich hinderlijk of onfatsoenlijk gedraagt (zulks ter beoordeling van de leraar) dan is Popschool de Reus gerechtigd u de toegang tot de lessen te ontzeggen.
• Bij geconstateerde diefstal volgt altijd aangifte bij de politie.
• De opzegtermijn bedraagt vier weken.

De betaling van de eerste maand geschiedt door middel van een automatische incasso, waarvoor U bij de eerste les een machtiging aan ons afgeeft.
Deze lesvoorwaarden zijn bindend indien u lessen volgt bij Popschool de Reus.
Popschool de Reus behoudt zich het recht voor deze voorwaarden tussentijds aan te passen.

Op 25 November viert men Thanksgiving in Amerika. Dit mocht ik dit keer meemaken in de blues stad Chicago. Dit hield in dat ik met de familie van mijn kamergenoot veelheiden kalkoen, aardappel puree, cranberry saus, en yams mocht eten. Na het bewonderen van de stad vanuit America’s tallest skyscraper, the Willis Tower, ben ik met de familie naar een akoestische fingerpick optreden in Buddy Guy’s restaurant geweest. Buddy Guy is een van Chicago’s grootste blues gitaristen. Bekend om zijn showmanship; Buddy speelt vandaag nog een grote rol in de Amerikaanse blues scene. Gitaren van Jeff Beck, Stevie Ray Vaughan en Eric Clapton (om er een paar te noemen) hingen boven de drankjes achter de bar, en een vitrine achter de souvenir balie hield al de Grammy’s en andere awards die Buddy gewonnen had. Vito, de vader van mijn kamergenoot, vertelde hoe Buddy vaak te vinden is bij de bar rond middernacht. Jammer dat we, door de Chicago drank regels, voor 8 uur uit het restaurant moesten zijn. De dag hierna kreeg ik de gelegenheid to freeze my ass off at an American Football game…. but that’s another story.
Een paar weken voor Thanksgiving hield Bobby McFerrin (the ‘Don’t Worry Be Happy’ guy) een Question and Answer sessie in Berklee. Terwijl we om 9 uur s’morgens nog met slaap in de ogen zaten te wachten, liep hij het podium op, haalde de microfoon los van de standaard en ging in het publiek zitten. Zonder zichzelf te introduceren begon hij een baslijn te zingen. Na een rondje 12 bar blues wees hij naar de tweede microfoon op het podium en vroeg of er iemand was die wou mee jammen (hij zei dit zonder te stoppen met zingen). Kort daarna sprong er een zangeres op die over de baslijn begon te soloren. Nadat er nog twee andere zangers hun ronde afmaakte mochten er mensen vragen stellen. Over zijn carrière vertelde hij hoe pas serieus begon te zingen toen hij 27 was, daarvoor speelde hij uitsluitend piano. Nadat hij ontdekte dat piano ‘niet zijn instrument was’ nam hij een paar jaar om zijn solozangact te perfectioneren en een paar jaar later had hij zijn grote hit “Don’t Worry, Be Happy.” Als afsluiter zong hij zijn unieke solo versie van The Beatles’ ‘Blackbird’ (Als voorbeeld: http://www.youtube.com/watch?v=37DHXrFfwrE)
Een week na de ontmoeting met Bobby McFerrin mocht ik mijn eigen soloact uitvoeren. Na een ingestuurde auditie voor de jaarlijkse ‘Blues and Jazz Guitar Night’ mocht ik een solo versie van ‘Round Midnight in ‘The Berklee Performance Center’ spelen. Muzikanten zoals John Scofield en John Mayer hebben hier ooit opgetreden dus het was best spannend. Tijdens de soundcheck, een klein uur voor de show, ontdekte ik dat mijn gitaar veel aan het rondzingen was (dit was mijn eerste optreden met mijn 57 jaar oude Gibson). Het rondzingen was zo luid dat het het moeilijk maakte om het nummer te spelen.  Ik realiseerde dat het rondzingen door de f-gaten kwam (dit komt door het feit dat de f-gaten openingen maken in het hout en dat de gitaar hol van binnen is). Na de soundcheck holde ik naar de dichtstbijzijnde hardware store en kocht wat isolatie schuim. Met een mes snee ik het zo dat ik het in de f-gaten kon proppen en hoopte dat het zou werken. Tijdens de show konden we backstage al de andere optredens zien door dank aan een grote tv die aan de wand hing. Terwijl sommige backstage nerveus door hun nummers aan het spelen waren was er een zigeunerjazzgroep Django Reinhardt nummers aan het jammen. Na Minor Swing was het voor mij showtime…. http://www.youtube.com/watch?v=dHo1R7sDKko.
En ja, het schuim hielp.

Yours Truly,

Alex Labrie
www.alexlabrie.com

Sinds dit seizoen zijn er weer drie oud leerlingen van popschool de Reus aan diverse muziekopleidingen begonnen. Philip van den Brandeler studeert in Engeland aan The Academy of contempary music,

Jaap van der Kleijn zit op het conservatorium te Amsterdam, and last but not least:

Alex Labrie is begonnen op Berklee, in Boston (U.S.A.) . Alex zal dit seizoen maandelijks een column schrijven over zijn avonturen in de U.S. of A! Kijk hieronder voor het 1e deel.

Alex’s Adventures in the USA

‘Electromagnetic ramifications of the invisible world’ is, nee, niet de naam van een 1950’s Sci-Fi B-film, maar een oefening van mijn eerste gitaar les bij Berklee College of Music. Tenminste, zo noemde mijn nieuwe gitaarleraar het.
De twee korte maanden sinds ik verhuisd ben van Voorschoten naar the United States lijken vliegensvlug te zijn gegaan. Op 26 Augustus kwam ik aan op Logan International Airport, Boston, om mijn gitaar studie te beginnen aan Berklee College of Music (en om met 900 andere studenten het eerste jaar beginnen).  Na een half uur taxi rit door de humide hitte en Boston traffic werd ik afgezet in de wijk ‘Back Bay,’ thuis van m’n nieuwe school. Mijn kamer (vrij groot, met eigen badkamer en een mooi uitzicht op een brick wall) deel ik met twee andere studenten van mijn leeftijd; Tim, een pop/blues zanger/gitarist uit Engeland (waarmee ik nu in een originele popband speel), en Dan een jazz gitarist uit Chicago.
In de vrije tijd tussen de lessen wordt er veel gejamd en gerepeteerd, één zo’n repetitie was iets anders dan gewoonlijk.  Toen ik bij de oefenruimte kwam, zat Brad Whitford (gitarist van Aerosmith) buiten de oefenruimte te wachten. Z’n zoon, kamergenoot van onze drummer, was Tim’s gitaar aan het uitproberen. Na een kort gesprek over wat soort karretje onze bassist gebruikt voor het vervoer van zijn versterker verlieten ze de oefenruimte. Bizar; een paar maanden daarvoor gaf ik nog uitleg aan gitaar studenten hoe je het loopje van ‘Walk This Way’ speelt, nu eet ik in de school cafetaria met één van de zoons van Aerosmith.
Naast het spelen met de pop-rock band, speel ik verder in een jazz sextet en een gitaar duo. Ik heb ook veel jamsessies meegemaakt, de meeste met jazz muzikanten. Een keer was met een van de beste blazers in de school (18 jaar oud, hij heeft al met de meeste grote jazznamen gespeeld, Herbie Hancock etc. ook diverse grote jazz awards ontvangen). Hij speelt te gek, maar de gekte hield daar niet op. Na het langdurig luisteren naar zijn 11 September conspiracy theories en zijn haat voor rock muziek maar passie voor hip hop, gaf hij mij de volgende wijsheid mee:

“If it doesn’t swing….then you’re a faggot!”

Dit zal ik onthouden de volgende keer dat ik ‘Walk This Way’ aan een student moet uitleggen.
Ik moet toegeven dat ‘Electromagnetic ramifications…’ alleen maar een veredelde naam is voor gitaar begeleiding tijdens snelle tempos, (de naam heeft te doen met het feit dat je een akkoord net voor of na de tel speelt, net als een astroïde die een planeet omcirkeld; het akkoord omcirkeld de tel alsof het in het elektromagnetisch veld zit. Don’t worry, dit heb ik niet bedacht). Dit is allemaal een uitvinding van mijn nieuwe gitaar leraar Mark White. Voormalig student en assistent van jazzgitaar legende Joe Pass, Mark is een enthousiaste leraar met een sterk Bostonian accent. Wanneer de les niet over jazz licks of akkoorden gaat verteld hij verhalen over z’n tijd met Joe. Joe’s motto luidde: ‘play the tune.’ Geen onzin, gewoon het nummer spelen, een belangrijk stuk advies in het midden van het leren van Berklee’s muziek theorie. Het is makkelijk om na deze eerste twee maanden mezelf te verliezen in allerlei jazz doctrine, maar dit advies laat ik me niet voorbij gaan. Dat is ook de reden dat ik hier ben. Gewoon het nummer spelen.

Groeten en Yours Truly,

Alex Labrie

Omdat er liefde is bestaat er geen voorbij
in alle eeuwigheid ben jij

Jasper van Loghem

Woorden schieten tekort voor ons verdriet en pijn. Na hem 11 jaar bij ons te hebben gehad, is ons prachtige lieve levendige kind en tweelingbroer Jasper, onze Kanjer, overvallen door een kort verwoestend ziek zijn, het leven ontnomen. We kunnen het niet begrijpen.

“Welteruste” is het laatste wat hij zei.

Jasper van Loghem

* 11 maart 1999 † 29 december 2010

Je mama Annette, papa Rogier, zus Fleur, oma Peggy, tante Sonja en oom Aart-Martin

Hij speelde samen met Harto Soemodihardjo op toetsen en Roy Bagwandin op de drums.

Dit is de link naar de uitzending:
http://player.omroep.nl/?aflid=10960989

Met enige trots van onze kant nog de volgende mededelingen.

Onze zelf opgeleide docent Alex Labrie is vertrokken naar Boston om te gaan studeren op Berklee. Hij wil in Amerika een loopbaan als sessie-gitarist gaan opbouwen.

Onze jongste drumdocent Jaap van der Kleijn is zojuist aangenomen op het conservatorium van Amsterdam.

Namens het hele team,

veel succes gasten!